Dwójka graczy odgrywa scenkę podczas gdy druga dwójka obserwuje scenkę z zasłoniętymi uszami. Kiedy scenka się zakończy, druga dwójka musi odegrać ponownie scenkę. Oczywiście ruchy będą te same, ale dialogi będą inne.
Angielski tytuł gry: Deaf Replay
Dwóch lub trzech graczy odgrywa 1-minutową scenkę, w której jedna z osób musi umrzeć.
Uwagi
Powiedz graczom by zaskakiwali. Dlaczego nie umrzeć 5 sekund po rozpoczęciu scenki i pozostawić pozostałym graczom znalezienie wytłumaczenia śmierci.
Angielski tytuł gry: Death in a Minute
Ten format nie ma konkretnej nazwy i jest popularny głównie w krajach francuskojęzycznych. Istnieje liga improwizacji w prawie każdym francuskojęzycznym kraju. Te ligi spotykają się co roku by rywalizować o mistrzostwo świata.
Format jest modelowany na mecz hokeja: 2 drużyny po 6 graczy, 3 mężczyźni i 3 kobiety, możliwy dodatkowo trener, grają w 3 30-minutowych rundach, na scenie przypominającej lodowisko do hokeja. Rozgrywki prowadzi sędzia wraz z dwoma pomocnikami.
Sędzia losuje wyzwania z pojemnika. Wyzwania mogą być połączone lub własne. Połączona scena improwizowana angażuje obie drużyny. Własne wyzwania są odgrywane dwa razy, za każdym razem przez graczy z jednej drużyny. Wyzwania składają się z:
Podczas scen improwizowanych sędzia może wejść w scenę i odgwizdać przewinienie. Możliwe przewinienia: Lanie wody, Nieprawidłowa ilość graczy, Naruszenie motywu (lub tytułu), Dezorientacja, Przeszkadzanie, Nieczyste zagranie, Blokowanie itd. Każde przewinienie jest sygnalizowane poprzez gest. Podczas wchodzenia na występ publiczność dostaje „kartę przewinień” z gestami i wyjaśnieniami błędów. Przewinienia mogą dotyczyć gracza lub całej grupy. Gdy drużyna zbierze 3 przewinienia, konkurencyjna grupa zdobywa punkt. Gdy gracz zbierze 3 przewinienia, zostaje wyłączony z gry na 5-10 minut.
Każda osoba z publiczności dostaje kapcia. Może on być rzucony na scenę, gdy publiczności nie podoba się scena improwizowana lub też w sędziego gdy podejmie niesprzyjającą decyzję.
Po każdej rundzie liderzy grup mogą poprosić sędziego o wyjaśnienie przewinienia, a potem publiczność głosuje. Każda drużyna ma swój kolor, publiczność dostaje kolorowe kartki do głosowania.
Po 3 30-minutowych rundach wiemy która drużyna zwyciężyła. Na końcu gwiazda lub lokalna osobistość wręcza „gwiazdy” trzem najlepszym graczom.
To bardzo sztywny format, w którym wszystko oprócz scenek jest ustalone. Istnieje konkretna procedura, według której przeprowadzany jest pojedynek, nawet liczba graczy we własnych i wspólnych scenkach jest określona. Chodzi o to, że sztywność formatu dobrze kontrastuje improwizację, w której zdarzyć się może dosłownie wszystko.
Angielska nazwa formatu: Impro Match
Czwórka graczy stoi w formie kwadratu: 2 z przodu, 2 z tyłu za nimi. Gospodarz prosi publiczność o miejsce akcji dla graczy z przodu. Potem prosi graczy o przesunięcie o jedno miejsce – obrócenie bębenkiem rewolweru (w lewo lub prawo). Teraz z przodu jest inna kombinacja graczy. Oni dostają swoje miejsce akcji. Gospodarz ponownie obraca bębenkiem i podaje kolejne miejsce akcji. Robi to jeszcze raz tak by w sumie były podane 4 miejsca akcji. Potem gracze wracają do wyjściowej pozycji.
Gra wygląda w ten sposób: dwójka graczy na przedzie zaczyna improwizować scenkę, a dwójka z tyłu schodzi na boki by nie przeszkadzać w scence. Jeśli scena jest wystarczająco głęboka, mogą pozostać na scenie. Gracze improwizują dopóki gospodarz nie krzyknie „Stop” i obróci bębenkiem w lewo lub prawo. Wówczas gracze przesuwają się odpowiednio i dwójka na przedzie zaczyna scenkę w oparciu o swoją sugestię dopóki gospodarz znów nie zatrzyma scenki.
Ten tryb jest powtarzany. Kiedy dwójka graczy na przedzie znajdzie się po raz drugi lub trzeci, kontynuują poprzednią scenkę. Mogą ją kontynuować od razu lub z pewnym upływem czasu (godzina, dzień, rok, stulecie).
Znane również jako: Diament
Angielski tytuł gry: Diamond
To odmiana Dnia z życia. Wybierz osobę z publiczności i zadaj kilka pytań o jej dzień. Potem odegraj ten dzień. Za każdym razem gdy gracz czegoś ‘nie zgadnie’ osoba z publiczności mówi ‘Dong’. Gracze próbują się poprawić dopóki nie usłyszą ‘Ding’.
Przykład: Gracz leży rano w łóżku i dzwoni budzik: DRYYŃ!. Słyszysz ‘Dong’. Próbujesz jeszcze raz i budzikiem okazuje się radio. Kolejny ‘Dong’. Próbujesz jeszcze raz i jesteś zbudzony przez sąsiada wiercącego w ścianie. ‘Ding’. Zgadłeś. Przechodzisz do śniadania i dalej.
Angielski tytuł gry: Ding Dong
Gospodarz wybiera jedną osobę z publiczności i pyta ją o przeciętny dzień roboczy. Przykładowe pytania: Gdzie pracujesz? Gdzie mieszkasz? Z kim? Jakie masz hobby? Jak udajesz się do pracy? Kim są twoi koledzy? Po rozmowie gracze odgrywają dzień z życia osoby z publiczności w oparciu o informacje, które pojawiły się w rozmowie.
Jeśli występ odbywa się w dzień roboczy, można wówczas pytać osobę z publiczności o dany dzień.
Zobacz też: Ding Dong
Odmiany
Zamiast grania prawdziwego dnia, zagrajcie koszmar. Gospodarz pyta osobę z publiczności czego się boi lub czego nie lubi.
Znane również jako: Koszmar
Grę zaczyna 4-6 graczy. Potem publiczność odsyła jednego gracza ze sceny. Pozostali gracze odgrywają jeszcze raz tą scenkę powtarzając wszystko co się stało za pierwszym razem. Potem kolejna osoba zostaje wyeliminowana. Jest to powtarzane dopóki ostatnia osoba nie będzie musiała samodzielnie odtworzyć scenkę.
Są różne możliwości powtórzenia oryginalnej scenki, nawet z jednym graczem na scenie. Gracz może wykonać monolog, zagrać wszystkie osoby sam, co uzna za stosowne.
Można to grać na pokazach improwizacji, ale jest to też świetne ćwiczenie na słuchanie i koncentrację.
Znane również jako: Robinson
Angielski tytuł gry: Survivor
Użyj pustej, plastikowej butelki po jakimś napoju. Którykolwiek gracz ma butelkę jest wirusem. Wirus może się poruszać i zarażać innych graczy, ale tylko gracz z butelką może zarazić nowe osoby. Wszyscy zarażeni gracze gonią zdrowych graczy, dopóki wszyscy nie są zarażeni. Oczywiście, zarażeni gracze muszą podawać sobie butelkę aby mieć pewność, że zarażą zdrowych graczy.
Angielski tytuł gry: Virus
Zwykle to gra dla 4 ludzi, ale można też w nią zagrać w więcej lub mniej osób.
Publiczność wybiera jakąś rodzinną czynność, po czym improwizatorzy mogą zacząć scenkę.
Jak tylko wszystkie postaci i związki pomiędzy nimi zostaną ustalone, zatrzymaj scenkę, wybierz gracza i poproś publiczność o emocję dla tego gracza. Potem scena toczy się dalej, a gracz jest przepełniony tą emocją.
Powtarzaj to aż wszyscy gracze dostaną emocję. Scena musi się rozwijać po każdym rozdaniu emocji, a gracze powinni Uzasadnić swoje emocje.
Angielski tytuł gry: Emotional Family
Do tej gry potrzebnych jest 4 zawodników. Dwóch z nich będzie improwizowało scenkę, dwaj pozostali będą grali złych bliźniaków. W dowolnym momencie zły bliźniak może krzyknąć STOP, zamienić się z bratem miejscami i zrobić coś złego. Po tym zamieniają się miejscami i dobry bliźniak musi usprawiedliwić się za ten zły postępek, poprawić poczynione zniszczenia i kontynuować scenkę.
Świetnymi sytuacjami do tej gry są np. pierwsza randka czy spotkanie po raz pierwszy rodziców narzeczonej.
Angielski tytuł gry: Evil Twin