Improwizacja w Polsce

Kolejne ćwiczenie na skojarzenia. Ustaw graczy w dwóch rzędach naprzeciwko siebie. Jeden gracz zaczyna idąc w kierunku gracza po drugiej stronie. Tuż przed dojściem do gracza po drugiej stronie rzuca mu słowo. Odbierający to słowo zaczyna iść w kierunku pierwszego rzędu, a pierwszy gracz zajmuje jego miejsce. Odbierający staje się rzucającym, mówiąc pierwsze słowo, które wymyśli do innego gracza, który zacznie iść, i tak dalej.

Odmiany

Spróbuj tego z dwoma lub więcej ludźmi chodzącymi w tym samym czasie. Wielu graczy, zwłaszcza nowicjuszy, łatwiej podaje skojarzenia, gdy jest wielu chodzących: czują się mniej „na widoku” (gdyż nikt ich nie obserwuje w tym całym zamieszaniu) i nie mają czasu by się nad czymkolwiek zastanawiać.

Może to być łączone z Ostatnią literą.

Kolejne ćwiczenie na skojarzenia. Wszyscy gracze stoją w kole. Jeden gracz zaczyna rzucając słowo w kierunku innego gracza. Odbierający podaje skojarzenie w kierunku kolejnego gracza.

Odmiany

• Spróbuj to ćwiczenie w połączeniu z Ostatnią literą lub ze Skojarzeniami w rzędach.
• Zamiast mówienia słowa rzucajcie do siebie piłką, zwiniętym ręcznikiem lub kłębkiem.
• Spróbuj z kilkoma „rzucającymi” na raz.

Wszyscy stoją w kole i ustalają rytm machając ręką. Kiedy rytm już będzie ustalony jeden gracz rozpoczyna mówiąc słowo w kierunku gracza obok. Ten gracz mówi jakieś skojarzenie ze słowem, które dostał i podaje graczowi obok inne słowo.

Bardzo ważne jest, by utrzymywać rytm. Powiedz graczom, by po prostu powiedzieli „banan” jeśli czują, że nie mogą znaleźć żadnego słowa nie łamiąc rytmu. Zobacz też Piłka słowna i Klaskanie ze skojarzeniami.

Odmiany

Spróbuj tego ćwiczenia w połączeniu z Ostatnią literą. Zobacz Koło skojarzeń w ciemno jako inną odmianę.

Angielski tytuł gry: Free Association Circle

To jest tak naprawdę ćwiczenie na słuchanie, pomimo, że jest to grane dla publiczności jako Długa forma.

Zasadniczo, to jest Harold, gdzie wszyscy gracze siedzą z zamkniętymi oczami. W przypadku występu ta forma jest grana z wyłączonymi światłami na scenie.

Harold to długa forma i składa się z kilku podformatów. Zasadniczo składa się z trzech elementów:

• Scenki, zwykle 2 do 4 graczy
• Gry improwizowane
• Monologi

Ta forma zaczyna się od sugestii od publiczności. To może być naprawdę cokolwiek. Gracze zaczynają obudowywać sugestię i potem grana jest gra początkowa. W tej grze pojawia się wiele skojarzeń powiązanych z sugestią od publiczności. Grą początkową może być piosenka, monolog lub scenka wspólna oparta o sugestię od publiczności. Chodzi o to, by użyć elementów i motywów, które pojawią się w kolejnych częściach spektaklu.

Potem następują 3 rundy scenek, wszystkie oparte o motywy, które pojawiły się w grze początkowej. Każda runda składa się z 3 scenek, wszystkie niezwiązane ze sobą, ale każda luźno nawiązuje do motywów i skojarzeń z gry początkowej. Skoro wszystkie motywy powstały od sugestii publiczności, publiczność powinna (miejmy madzieję) czuć jakieś powiązania pomiędzy scenkami.

Po pierwszej rundzie 3 scenek, grana jest gra improwizowana. Ta gra jest niezwiązana z 3 scenkami granymi wcześniej. Potem w drugiej rundzie każda z poprzednich trzech scenek jest kontynuowana, i zaczynają się tworzyć mniej lub bardziej oczywiste powiązania p0między scenkami. Po tej rundzie znowu jest grana gra improwizowana, potem każda z trzech scenek jest zakańczana.

Możliwe, że w trzeciej rundzie nie każda scenka jest kontynuowana. Scenki mogą zanikać lub nawet łączyć się ze sobą.

Harold może być grany z dużą liczbą graczy (nawet do 12 osób), gracze mogą grać w wielu scenkach jako te same lub różne postaci. Harold może być grany z lub bez rekwizytów i z lub bez reżysera.

To czy powinno się trzymać trzech rund nie jest istotne. Jakakolwiek kombinacja gier i luźnych scenek, które mniej lub bardziej łączą się ze sobą mogą być określane jako Harold.

Angielska nazwa formuły: Harold

Ta gra jest rozszerzeniem gry Frizy.

W grze bierze udział 4 graczy. Jeden gracz zaczyna pantomimicznie wykonując jakąś codzienną czynność. Drugi gracz (lub gospodarz) krzyczy „Stop!”. W tym momencie pierwszy gracz zatrzymuje się. Drugi gracz wchodzi na scenę tworzy nową scenkę w oparciu o pozycję w jakiej jest pierwszy gracz.

Kolejni dwaj gracze dołączają do scenki w taki sam sposób. Kiedy już gracze 3 i 4 będą w scenie, gracz 4 po chwili krzyczy „Stop!”, pozostali gracze zatrzymują się, gracz 4 schodzi, a scenka wraca do miejsca,  którym były 3 osoby. Potem gracz 3 krzyczy „Stop!” i schodzi ze sceny. Sytuacja na scenie wraca do miejsca z dwiema osobami na scenie. Kiedy na scenie zostanie już pierwszy gracz, musi zakończyć czynność i tym samym zakończyć grę.

Odmiany

Gdy kontynuowana jest scenka, wprowadzaj ciągle nowych graczy dopóki wszyscy nie będą na scenie, a potem ściągaj graczy w odwrotnej kolejności niż wchodzili. Gdy kontynuowana jest poprzednia scenka, gracze kontynuują ją w przyszłości, być może w nowym miejscu i muszą uzasadnić swoje nowe pozycje.

Angielski tytuł gry: Space Jump

Dwójka gracze uczestniczy w scence. W dowolnym momencie jeden z graczy spoza sceny krzyczy „Stop!”. Gracz ten klepie jedną z osób na scenie i ją zmienia. Obaj gracze zaczynają nową scenkę w oparciu o aktualne pozycje.

Uwagi

Sposób, w jaki grana jest ta struktura jest często przeciwna do idei dobrej improwizacji, gdyż większość grup dość szybko się zmienia i przez to nie pozwalają rozwinąć historii. Jeśli jest ta struktura grana w ten sposób, to bardziej gra na dowcipy i szybkie puenty, więc lepiej prezentować tą grę na początku występu, jako rozgrzewkę graczy i widowni.

Można też chwilę odpocząć i grać każdą scenkę przez kilka minut i zobaczyć jak się rozwinie, a zmiana następuje dopiero na koniec sceny.

By uniknąć powtórzeń, zobacz Frizy w ciemno oraz 1-2-3-4 jako rozwinięcia tej gry.

Angielski tytuł gry: Freeze Tag

Ta gra jest bardzo podobna do Frizów, z tą różnicą, że to gospodarz krzyczy „Stop!” i wprowadza kolejnego gracza. Jeśli nie macie gospodarza, jeden z graczy może krzyczeć „Stop!” i wprowadzać kolejnych graczy.

Wiele grup uważa tą grę za bardziej ekscytującą niż zwykłe Frizy, gdyż gracze nie widzą dziejącej się scenki i przez to są mniej przygotowani i dzięki temu rodzą się bardziej szalone pomysły.

Angielski tytuł gry: Blind Freeze

Czasami gracz w scence improwizowanej jest kuszony odmówieniem oferty, która przyszła w odpowiedzi na jego ofertę. Odpowiedź wydaje się oczywista, niewystarczająco kreatywna. W momencie, gdy praktykant zaczyna komentować albo osądzać siebie na scenie w ten sposób, oddala się od siły napędowej scenki. Szuka ucieczki, która zwykle dotyczy sfery seksualnej, obrażania, wulgarnego języka itp., co nie wychodzi w sposób naturalny ze scenki.

Pozwolenie sobie na dokonanie oczywistego wyboru w scence znaczy, że ufasz scenie i relacjom swojej postaci z innymi bytami scenicznymi. Różne kolory podstawowe nie są kreatywne same w sobie. Dopiero zmieszane razem na płótnie malarza tworzą wysoce kreatywne wyniki. W scence improwizowanej jesteś kolorem (a w zasadzie twoja postać nim jest), a mentalność grupy (twoja i twoich partnerów) jest malarzem.

Publiczność na występach improwizowanych czerpie przyjemność z patrzenia na to, jak improwizatorzy dają z siebie wszystko na scenie, włączając w to dokonywanie przez występujących oczywistych wyborów. Jeżeli improwizator gra zamachowca, potem jego partner sceniczny zabiera mu broń i strzela do niego, on umiera zamiast mówić „Ha, ha, to nie jest prawdziwa broń zamachowca, ręce do góry, tutaj mam prawdziwą spluwę.”

Źródło

Co możesz zrobić, jeśli ktoś da ci słabą ofertę?

To nie tyczy się tylko osób, które są początkującymi improwizatorami. Każdy, nieważne, jak doświadczony, czasem wychodzi ze słabą ofertą.

Dzięki sprytowi, możesz działając wstecz przekształcić słabą w silną ofertę.

Pomysły

• Jeżeli partner sceniczny jest irytująco uległy w scence (nie dodaje niczego, aby rozwinąć akcję), spróbuj zagrać osobę dominującą. Mów mu, co ma robić. Drugą opcją jest podnoszenie statusu osoby występującej z tobą – traktuj ją jak królową (króla), pytaj ich o opinie, proś o pomoc, przepraszaj. To zapewni ci wiele sposobów, by wnieść konkretne rzeczy do scenki. „Przepraszam, że stłukłam naczynia. Stłukłam nawet twoją wazę.”
• Jeżeli inna osoba odmawia, próbuj się obrażać na ich odmowy. „Nie chcesz spróbować mojego wina Rutebaga? Wy, krytycy z Doliny Napa jesteście wszyscy tacy sami, nie potraficie zasmakować win domowej roboty!”
• Jeżeli partner sceniczny pozostaje niewzruszony na twoje silne oferty, weź jego powściągliwość jako silną ofertę i zareaguj na nią.A: Spałem z twoim najlepszym przyjacielem,B: No, i?

  A: Nie wierzę, że nie obchodzi cię to. Jesteś nieludzki! Potwór!

• Pamiętaj, że najmniejsza reakcja twojego partnera scenicznego jest ofertą, którą możesz rozwinąć. Jeżeli w roztargnieniu dotyka swój nos, możesz powiedzieć: „Też czuję ten zapach. Myślisz, że śmierdzę?” albo „Co chcesz zasygnalizować? Jesteś złośliwy”. Możesz też dotknąć nos w przesadnie przerysowany sposób w odpowiedzi. Może ten znak to sekretne pozdrowienie masonów. Możesz zrobić coś fajnego z niczego, ale musisz zwracać uwagę na reakcje partnera.

Źródło